هستیا، زنی که خونه و تنهایی‌اش را دوست دارد

بعضی خونه‌ها فقط یه سقف بالای سرن. بعضی دیگه، همین‌که واردشون می‌شی، انگار یه نفس عمیق می‌کشی. تو روانشناسی کهن‌الگویی یونگی، این حس‌رو به هستیا نسبت می‌دن، الهه‌ی یونانیِ اجاق و کانون خانواده، که کارش گرم‌کردن خونه بود، نه با هیزم، بلکه با یه‌جور حضور.

شاید در بین خانواده یا فامیل‌هاتون دیده باشید که توی خونشون انواع ‌گوناگون وسایل تزئینی و قدیمی جمع می‌کنن و رنگ‌آمیزی و چینش این وسیله‌ها فضای اتاق و خانه رو چنان دوست‌داشتنی و صمیمی می‌کنه که آدم حس حضور تو یه معبد بهش دست می‌ده. این آدم‌ها، برای انتخاب این وسایل، ساعت‌ها و شاید روزها وقت صرف‌ می‌کنن و جاهای خیلی زیادی می‌رن تا اینارو پیدا کنن، البته نه با عجله و شتاب. یه‌سری از وسایل رو چندین سال پیش تهیه کردن و جالبه که با صبوری و آرامش خاصی کم‌کم اینارو جمع‌آوری می‌کنن. گل‌های قشنگی که گوشه‌کنار خونه قرار می‌گیره و ترکیب رنگ مبل‌ها با وسایل خونه که فضای روحانی و صمیمی به خونه می‌ده، باعث می‌شه آدم حضور این انرژی‌ رو به‌راحتی حس کنه.

یه اصطلاحی بین سرخ‌پوستا رایجه که می‌گن آدم قدرت رو به ابزارش می‌ده. می‌شه گفت این‌جور زنان انرژی و قدرت درونیشون رو توی خونه و فضای خونه منتشر می‌کنن و حضور این انرژی تو جای‌جای خونه حس می‌شه. فضایی آروم و روحانی که خیلی مناسب نیایش و مراقبه‌ست.

نکته‌ی جالب اینه که این حس، ربطی به گرون‌بودن وسایل یا دکوراسیون حرفه‌ای نداره. چیزی که یه خونه‌ رو گرم می‌کنه، صبر و توجهی هست که آدم صرف چیدنش می‌کنه، نه عجله، نه خرید یک‌روزه، بلکه یه رابطه‌ی آروم و تدریجی با فضایی که توش زندگی می‌کنی. اگه دوست دارین خونتون همچین حسی بده، لازم نیست همه‌چی رو یک‌جا عوض کنین. کافیه از یه گوشه شروع کنین و بذارین فضا کم‌کم، با صبر، شکل بگیره.

حالا سوال اینه که چطور می‌شه این حس رو تو زندگی روزمره تجربه کرد؟

شستن ظرف، اتوکشیدن، تمیزکردن پنجره، این کارها معمولا توی لیست کارهای خسته‌کننده‌ی روزمره‌مون جا می‌گیرن. ولی حتما یه نفر رو می‌شناسین که همین کارها رو با یه آرامش عجیبی انجام می‌ده، انگار عجله‌ای نداره، انگار داره از یه‌چیزی لذت می‌بره که ما نمی‌بینیمش.

رازش تو نوع نگاه به زمانه. ما معمولا به زمان مثل یه خط نگاه می‌کنیم: یه کار باید هرچه‌زودتر تموم بشه تا برسیم به کار بعدی. ولی یه نگاه دیگه هم هست، نگاهی که تو خیلی از سنت‌های عرفانی دیده می‌شه که تو اون، زمان دایره‌ای هست و فقط لحظه‌ی حال مهمه. تو این نگاه، کار تموم‌کردن نداره. خودِ کار، هدفه.

وقتی بتونین از یه کار ساده‌ی روزمره برای وصل‌شدن به لحظه‌ی حال استفاده کنین، یه گام خیلی خوب برداشتین برای اینکه یاد بگیرین بدون عجله، با آرامش و با رضایت درونی زندگی کنین، نه‌فقط موقع شستن ظرف.

همین نگاهه که هستیا رو از یه دکوراسیون قشنگ متمایز می‌کنه. خونه‌ی گرم و تنهاییِ رضایت‌بخش، هر دو از یه جنسن. از حضور کامل در همون کاری که الان داری انجامش می‌دی.

هستیا فقط درباره‌ی آرام بودن و خلوت‌کردن نیست؛ درباره‌ی پیدا کردن نقطه‌ای درونی است که بتوانی از آنجا با خودت و با دنیای اطرافت ارتباط بگیری. اگر این مقاله برایت آشنا بود و دوست داری بیشتر با الگوهای مختلف شخصیت و انرژی‌های درونی زنان آشنا شوی، در دوره‌ی «خودشناسی زنانه با کهن‌الگوهای یونگی» می‌توانی هفت کهن‌الگوی زنانه را بررسی کنی و ببینی کدام الگوها در زندگی، رابطه‌ها و انتخاب‌هایت پررنگ‌تر هستند. در این مسیر، هستیا را در کنار الگوهایی مثل آتنا، آرتمیس، هرا، دیمیتر، پرسفون و آفرودیت می‌شناسی.